Pojam mirovanja ne bi trebalo shvatiti bukvalno jer se, iako usporeno, biohemijski procesi ipak odvijaju, pa bi mirovanje trebalo da prihvatimo kao relativni pojam, samo kao prividno.

Taj period u godišnjem ciklusu kruške traje relativno dugo, pet do šest, čak i više meseci. To zavisi od vrste, sorte, odnosno genotipa i nasledne osnove stečene u procesu borbe za opstanak.

U našim krajevima zimsko mirovanje obično počinje krajem oktobra, a završava se početkom marta.

Period zimskom mirovanja se deli na početno, duboko (konstituciono – biološko) i prinudno (ekološko) zimsko mirovanje.

Početno i prinudno zimsko mirovanje su uglavnom uslovljeni činiocima sredine.

Duboko (konstituciono – biološko) mirovanje uslovljeno je prvenstveno naslednim karakteristikama genotipa i njegovo trajanje se odvija bez obzira na uslove sredine.

Prema stabilnosti ovog perioda voćke se delo (prema Stankoviću i Jovanoviću – 1993.) na dve grupe:

1. voćke sa kratkim i nestabilnim biološkim mirovanjem, koje traje 15-30 dana, gde spadaju neke sorte kruške
2. voćke sa dugim i stabilnim mirovanjem, koje traje 45-60 dana, gde spadaju većina sorti kruške

Tokom trajanja dubokog mirovanja vegetacija se ne može izazvati, odnosno, zimsko mirovanje se ne može prekinuti. Zato se taj deo zimskog mirovanja naziva i konstituciono mirovanje.

Poznavanje uslova i trajanja dubokog zimskog mirovanja pojedinih vrsti i sorti krušaka vrlo je značajno, jer samo one voćke koje su bile dovoljno izložene niskim temperaturama mogu u proleće, kad vreme otopli, da normalno stupe u period aktivnog života – period vegetacije.

Postoje različita tumačenja o tome u kojem vremenskom intervalu kruška, i uopšte voćke, moraju da budu izložene niskim temperaturama kako bi se normalno razvijale, cvetale, plodonosile. Takođe je diskutabilno koje su to niske temperature, ali većina istraživača navodi da su to temperature od pet do sedam stepeni.

Što se tiče broja dana sa niskim temperaturama koji su potrebni kruškama za normalno odvijanje svih procesa tokom vegetacije, on je uslovljen genotipom, i prema Morozovu iznosu 45 do 60 dana.

Previše blage zime, kad kruška nije bila dovoljno izložena potrebnim niskim temperaturama, mogu u proleće dovesti do niza manjih ili većih fizioloških poremećaja, praćenih osipanjem cvetnih pupoljaka, previše poznim listanjem, neujednačenim cvetanjem, slabim zametanjem i jačim otpadanjem zametnutih plodova. Posledica toga je slaba rodnost.

Prinudno ili ekološko mirovanje traje nešto duže od dubokog (biološkog) mirovanja – u našim uslovima obično do marta ili aprila. Ono je prinudno jer ga izazivaju nepovoljni ekološki faktori (niske temperature, kao najjači faktor), a može se prekinuti povećanjem temperature, odnosno, isprovocirati kretanje vegetacije.

Izvor: ’Kruška’ (Dr Evica Mratinić)